Op de vooravond

De spanning stijgt. De zenuwen zijn er, onverwacht.

Enkele maanden geleden had ik niet kunnen vermoeden dat ik op de vooravond van de verkiezingen zo veel zenuwen zou hebben.
Uiteindelijk ben ik er maanden geleden aan begonnen met het idee dat ik dit eens wou 'beleven'. Niets deed toen vermoeden dat ik er zoveel van mezelf (en van mijn tijd) in zou investeren, dat ik zo nauw betrokken zou raken met een gedachtegoed en met authentieke bekommernissen om Leuven en de Leuvenaars.

Na enkele weken dook ik er in. Mijn gedrevenheid, die me soms belemmert, maar meestal gelukkig maakt, dook ook nu weer op. Ik leerde heel wat interessante mensen kennen (waaronder een burgemeester die ik nu enorm respecteer en waardeer voor zijn authenticiteit, zijn visie en zijn talent om echt te communiceren, met wie dan ook, wat er ook beweerd wordt en medekandidaten die zich ook willen 'smijten') en merkte bij mezelf dat ik erg geïnteresseerd geraakte in de plaatselijke politiek. En neen, dat is geen vies woord, want de politiek geëngageerde mensen die ik van nabij mocht meemaken, zijn oprecht en zetten zich ten volle in voor de bewoners van onze stad. Dat engagement werkte duidelijk inspirerend.
En waar ik mij bij het begin van mijn eerste campagne voornam om het principe 'schoenmaker blijf bij je leest' te respecteren en dus alleen op de voorgrond te komen met de zaken waarover ik echt wel iets weet, onderwijs en cultuur, kon ik alleen maar vaststellen dat andere belangrijke items (huisvesting, mobiliteit, kinderopvang,...) mij begonnen te interesseren en zelfs te intrigeren. Ik wil er meer over weten, er op zoeken, erover denken en vooral... er aan werken.

Kortom, waar ik in het begin beperkt ambitieus was, merk ik nu aan mijzelf dat ik erg gecharmeerd ben door het politieke huis. Er is immers plaats voor ideeën, voor gedreven en dynamische bewoners en dus voel ik mij er meer dan thuis.

En dat doet natuurlijk de spanning stijgen voor morgen... de grote dag. Ik kan, als nieuweling, niet inschatten wat het zal worden, maar - heel eerlijk - hopen doe ik wel degelijk.

Misverstanden rond Kessel-Lo en 41

De spanning stijgt en dan is het als nieuweling toch wel 'verontrustend' als er misverstanden circuleren.

Zo kwam Victor, die in het 6de leerjaar zit en deze week rond de gemeenteraadsverkiezingen werkt in de klas, vertellen dat de juf dacht dat mensen uit Kessel-Lo alleen op kandidaten uit Kessel-Lo kunnen stemmen. Neen, juf, Kessel-Lo is sinds de jaren '70 een deelgemeente van Leuven.
Ik neem het haar niet kwalijk, hoor, want dit hoorde ik nog eerder.
Zo was er het 'varkentje' (een verklede promojongen) op Leuven-autovrij dat, toen Els, de kinderen en ik  voorbij fietsten, een high five gaf en me nariep: 'Ah, Jan Schoolmeesters van de sp.a! Als ik in Kessel-Lo zou wonen, zou ik op u stemmen!'

Een ander misverstand... Mensen die er blijkbaar aan twijfelen of ik wel verkozen geraak op plaats 41. Enerzijds kan ik begrijpen waarom ze dit zeggen. Als Leuvenaars (Leuven, Kessel-Lo, Wilsele, Wijgmaal, Heverlee dus ;-)) een kopstem geven aan sp.a, zal ik daar inderdaad niet veel van merken, dat klopt.  (Al is dat natuurlijk wel fijn voor onze partij.)
Maar... als mensen op nr. 41 het bolletje rood maken (naast andere bolletjes op de sp.a-lijst) dan zijn dat stemmen voor mij.

De spanning stijgt inderdaad... Ik zou van mezelf enkele maanden geleden nooit gedacht hebben dat ik een belerende uitleg zou doen op een blog.

Bussen!? Daarom!

Om het ene anderhalf uur voetbaltraining én het andere anderhalf uur handbaltraining van twee van de zonen te overbruggen én omdat ik natuurlijk echt wel graag in de gemeenteraad van Leuven wil zetelen, ging ik gisteren nog maar eens bussen.
Ik heb dat woord nog nooit zoveel gehoord en gebruikt als in de laatste maanden... Voor mij waren bussen bussen, maar nu blijkt het vooral een werkwoord te zijn.

Soms is het een vervelend werk-woord, maar gisteren gebeurde één en ander, wat de klus kleurde.

Eerst was er de Afrikaanse man die Passe Partouts aan het (jawel) bussen was en die blijkbaar dezelfde ronde had als ik. Nadat hij mij zo'n tien keer was tegengekomen, stapte hij plots met een brede lach op mij af. Bonjour, monsieur, tu cherches du travail comme moi? Neen, beste man, na 14 oktober even niet meer als het kan.

Even verderop een man die mij stond op te wachten aan zijn brievenbus. Geef maar hier, beste! Da's nogal werken zeker? Ja, beste mijnheer, het is werken en soms vraag je je af waarom... zeker als het regent en als er op de zoveelste brievenbus twee schreeuwende 'nee's' staan...

Later op de avond - tijdens de handbaltraining dus - stopte ik een andere Afrikaanse man, die aan een deur stond, plastic zakje in de hand, mijn kaart toe. Een vriendelijke glimlach was zijn eerste reactie, maar toen ik weer 20 meter verder was, hoorde ik plots mijn naam. De jongeman vroeg of ik hem alstublieft wou helpen, want ik ben toch van de sociale partij.

Congolees. Al negen jaar in België. Doet zijn best om werk te zoeken: interims, stages,... maar hij vindt geen woonst. Overal, meneer: niet voor buitenlanders, terwijl hij over zijn hand wrijft... zijn kleur. Nu stond hij al een hele tijd te wachten voor de deur van kennissen om te vragen of hij misschien bij hen kon slapen.

En dan word ik triestig én vooral boos! En dan weet ik waarom ik ga BUSSEN.