Om het ene anderhalf uur voetbaltraining én het andere anderhalf uur handbaltraining van twee van de zonen te overbruggen én omdat ik natuurlijk echt wel graag in de gemeenteraad van Leuven wil zetelen, ging ik gisteren nog maar eens bussen.
Ik heb dat woord nog nooit zoveel gehoord en gebruikt als in de laatste maanden... Voor mij waren bussen bussen, maar nu blijkt het vooral een werkwoord te zijn.
Soms is het een vervelend werk-woord, maar gisteren gebeurde één en ander, wat de klus kleurde.
Eerst was er de Afrikaanse man die Passe Partouts aan het (jawel) bussen was en die blijkbaar dezelfde ronde had als ik. Nadat hij mij zo'n tien keer was tegengekomen, stapte hij plots met een brede lach op mij af. Bonjour, monsieur, tu cherches du travail comme moi? Neen, beste man, na 14 oktober even niet meer als het kan.
Even verderop een man die mij stond op te wachten aan zijn brievenbus. Geef maar hier, beste! Da's nogal werken zeker? Ja, beste mijnheer, het is werken en soms vraag je je af waarom... zeker als het regent en als er op de zoveelste brievenbus twee schreeuwende 'nee's' staan...
Later op de avond - tijdens de handbaltraining dus - stopte ik een andere Afrikaanse man, die aan een deur stond, plastic zakje in de hand, mijn kaart toe. Een vriendelijke glimlach was zijn eerste reactie, maar toen ik weer 20 meter verder was, hoorde ik plots mijn naam. De jongeman vroeg of ik hem alstublieft wou helpen, want ik ben toch van de sociale partij.
Congolees. Al negen jaar in België. Doet zijn best om werk te zoeken: interims, stages,... maar hij vindt geen woonst. Overal, meneer: niet voor buitenlanders, terwijl hij over zijn hand wrijft... zijn kleur. Nu stond hij al een hele tijd te wachten voor de deur van kennissen om te vragen of hij misschien bij hen kon slapen.
En dan word ik triestig én vooral boos! En dan weet ik waarom ik ga BUSSEN.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten