Op de vooravond

De spanning stijgt. De zenuwen zijn er, onverwacht.

Enkele maanden geleden had ik niet kunnen vermoeden dat ik op de vooravond van de verkiezingen zo veel zenuwen zou hebben.
Uiteindelijk ben ik er maanden geleden aan begonnen met het idee dat ik dit eens wou 'beleven'. Niets deed toen vermoeden dat ik er zoveel van mezelf (en van mijn tijd) in zou investeren, dat ik zo nauw betrokken zou raken met een gedachtegoed en met authentieke bekommernissen om Leuven en de Leuvenaars.

Na enkele weken dook ik er in. Mijn gedrevenheid, die me soms belemmert, maar meestal gelukkig maakt, dook ook nu weer op. Ik leerde heel wat interessante mensen kennen (waaronder een burgemeester die ik nu enorm respecteer en waardeer voor zijn authenticiteit, zijn visie en zijn talent om echt te communiceren, met wie dan ook, wat er ook beweerd wordt en medekandidaten die zich ook willen 'smijten') en merkte bij mezelf dat ik erg geïnteresseerd geraakte in de plaatselijke politiek. En neen, dat is geen vies woord, want de politiek geëngageerde mensen die ik van nabij mocht meemaken, zijn oprecht en zetten zich ten volle in voor de bewoners van onze stad. Dat engagement werkte duidelijk inspirerend.
En waar ik mij bij het begin van mijn eerste campagne voornam om het principe 'schoenmaker blijf bij je leest' te respecteren en dus alleen op de voorgrond te komen met de zaken waarover ik echt wel iets weet, onderwijs en cultuur, kon ik alleen maar vaststellen dat andere belangrijke items (huisvesting, mobiliteit, kinderopvang,...) mij begonnen te interesseren en zelfs te intrigeren. Ik wil er meer over weten, er op zoeken, erover denken en vooral... er aan werken.

Kortom, waar ik in het begin beperkt ambitieus was, merk ik nu aan mijzelf dat ik erg gecharmeerd ben door het politieke huis. Er is immers plaats voor ideeën, voor gedreven en dynamische bewoners en dus voel ik mij er meer dan thuis.

En dat doet natuurlijk de spanning stijgen voor morgen... de grote dag. Ik kan, als nieuweling, niet inschatten wat het zal worden, maar - heel eerlijk - hopen doe ik wel degelijk.