Afgelopen zondag ging ik naar 'In naam van de liefde' door Cie Tartaren, een sociaal-artistiek theatergezelschap uit Leuven. Op hun site lees ik dat ze van hun publiek een louter artistiek oordeel durven vragen...
En inderdaad, na één minuut vergeet ik dat het hier ook over een 'project' gaat.
Een vrouw op een plint staat alleen in de spots. Ze ademt nog een keer diep en begint een lied te zingen. Over de vrouwen en ook wel over de mannen. Af en toe twijfelt ze. Dan kijkt ze wat angstig voor zich uit, maar dan ademt ze kort weer in en ze zingt verder. En zo gaat het een paar keer. Ik betrap mezelf erop dat ik geen medelijden heb, wat me wel eens overkomt als ik naar een theatervoorstelling ga. Neen, ik kijk uit naar haar momentjes van twijfel. Ik verbaas me over haar authenticiteit. Ze wil niet verbergen dat ze het even niet meer weet. Ze weet het gewoon even niet meer.
En dan val ik van het ene moment van verbazing in het andere moment van verwondering. Over Antony, een reus van een man, die mij steeds weer omver blaast als hij naar voren komt, met zijn armen hoog in de lucht. Ik kijk naar zijn handen en naar zijn ogen.
Of over de vriend van Antony, een speler die met zijn stem en zijn lijf echt letterlijk gestalte geeft aan zijn vriendschap en zijn liefde. Of Cleopatra en Antony die elkaar strelen, omhelzen,... En over alle anderen!
Na een lang applaus begon een vrouw in het publiek te wenen. Gelukkig kon ik haar nog zien en zeggen dat ik het herkende.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten