Een goede vriend stelde - n.a.v. mijn kandidatuur op de sp.a-lijst - enkele vragen... Vandaag zijn eerste vraag en mijn antwoord.

Als ik "mijn stem" weggeef ben ik een legislatuur lang "mond-dood"want jij zal dan met "mijn stem" spreken!

Aha! Ik begrijp niet goed wat je hiermee bedoelt, beste vriend X. Ik vraag mij namelijk af of jij dan tevoren altijd het gevoel hebt gehad ‘monddood’ te zijn geweest. Je bracht toch elke keer je stem uit en vertrouwde er dus wellicht op dat die andere jouw stem zou vertolken. Net nu je mij jouw vriend noemt, had ik verwacht dat je deze keer het gevoel zou hebben niet monddood te zijn en wel om de eenvoudige reden dat je mij hopelijk vertrouwt en dat ik echt wel bereid ben te luisteren naar stemmen die natuurlijk een oor verdienen.

Bovendien wil ik de stemmen vertolken. Weliswaar met beperkingen… Ah, je schrikt… Wel, ik denk dat ik eerst zal moeten luisteren en leren, want ik heb niet de pretentie om te beweren dat ik een ervaren ‘politicus’ (oei) ben. Neen. Maar omdat ik dit zo goed besef én omdat ik op mijn manier wil trachten om zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven als (als, dus!) ik een mandaat zou krijgen, betekent dit meteen ook  dat ik tijd wil krijgen en ook zal nemen.

Als ik het spel dan beter begrijp en doorheb, zal ik – hopelijk ga jij daar ook van uit – mijn uiterste best doen, gedreven (!) en dynamisch, om die stemmen te vertolken. Met ook hier een beperking: ik wil wat die stemmen zeggen kunnen begrijpen en plaatsen.