Na een zondag... enkele maanden geleden

Afgelopen zondag ging ik naar 'In naam van de liefde' door Cie Tartaren, een sociaal-artistiek  theatergezelschap uit Leuven. Op hun site lees ik dat ze van hun publiek een louter artistiek oordeel durven vragen...
En inderdaad, na één minuut vergeet ik dat het hier ook over een 'project' gaat.
Een vrouw op een plint staat alleen in de spots. Ze ademt nog een keer diep en begint een lied te zingen. Over de vrouwen en ook wel over de mannen. Af en toe twijfelt ze. Dan kijkt ze wat angstig voor zich uit, maar dan ademt ze kort weer in en ze zingt verder. En zo gaat het een paar keer. Ik betrap mezelf erop dat ik geen medelijden heb, wat me wel eens overkomt als ik naar een theatervoorstelling ga. Neen, ik kijk uit naar haar momentjes van twijfel. Ik verbaas me over haar authenticiteit. Ze wil niet verbergen dat ze het even niet meer weet. Ze weet het gewoon even niet meer.
En dan val ik van het ene moment van verbazing in het andere moment van verwondering. Over Antony, een reus van een man, die mij steeds weer omver blaast als hij naar voren komt, met zijn armen hoog in de lucht. Ik kijk naar zijn handen en naar zijn ogen.
Of over de vriend van Antony, een speler die met zijn stem en zijn lijf echt letterlijk gestalte geeft aan zijn vriendschap en zijn liefde. Of Cleopatra en Antony die elkaar strelen, omhelzen,... En over alle anderen!
Na een lang applaus begon een vrouw in het publiek te wenen. Gelukkig kon ik haar nog zien en zeggen dat ik het herkende.

Talenten en onderwijs

Vanmorgen botste ik op een tekst die ik al eerder gehoord had... Toen ik deze tekst dan op FB zette, kreeg ik meteen heel wat positieve reacties, vooral van FB-onderwijs-vrienden.

Misschien is het tijd om een werkgroep te starten om deze visie nog meer in de verf te zetten en om ervoor te zorgen dat alle onderwijsmensen de waarde ervan inzien én in de praktijk brengen!
Dat zou een opluchting zijn voor heel wat kinderen... niet in het minst voor eentje hier thuis, die zeker 'beestig getalenteerd' is, maar niet zo voor enkele schoolse vakken...

De dierenschool

Op een dag kwamen de dieren uit het bos bijeen en zeiden: “We moeten een school

stichten. Een school voor dieren om echt en volledig DIER te kunnen worden.” En ze

vroegen een klein groepje uit hun midden om een leerplan te maken voor de school.

De commissie ging meteen aan het werk. Het konijn stond er op dat ‘hardlopen’ in het programma werd opgenomen. De torenvalk vond ‘kunstvliegen’ het belangrijkste. De karper maakte duidelijk dat ‘geruisloos zwemmen’ erbij moest en de eekhoorn maakte zich sterk voor het onderdeel ‘klimmen tegen kaarsrechte stammen van torenhoge bomen’. En zo geschiedde. De school werd opengesteld. De schoolleiding zei dat de dieren zich in alle vakken moesten bekwamen. Om echt DIER te kunnen zijn.

Toen ging er iets verschrikkelijks fout. Het konijntje was wereldkampioen hardlopen. Geen dier kon zo snel wegsprinten en haken slaan als hij. De schoolleiding vond dat het voor het konijntje belangrijk was, voor lichaam en geest, dat hij zich ook bekwaamde in het vliegen. Men zette het konijntje op een hoge tak en zei: “Toon ons je vliegkunsten.” Het arme dier sprong, tuimelde naar beneden, brak een achterpoot en kreeg tijdens het vallen

een gat in z’n hoofd. Zo kwam het dat hij voor het hardlopen toch niet meer dan een 6 kreeg in plaats van een 10. Maar voor vliegen kreeg hij een 3 in plaats van een 1. Want hij had het toch maar geprobeerd. De schoolleiding was zeer tevreden.

Met open mond zagen de dieren hoe de torenvalk - tijdens de opwarming - zijn acrobatische kunsten in de lucht vertoonde. Toch merkte de schoolleiding, dat het voor een valk van

grote waarde was als hij, net als het konijn, holen kon graven in de grond. De valk deed nu zijn uiterste best, brak jammer genoeg zijn snavel en kneusde zijn vleugels. Waardoor hij nauwelijks nog kon vliegen en in plaats van een 10 met een 5 eindigde. Maar op holen graven haalde hij een 4 in plaats van een 1.

En evenzo verging het alle andere dieren. En wie haalde ten slotte de beste cijfers? Dat was de hersenloze kwal, die zwibbelend en zwabbelend alle proeven redelijk wist te doorstaan. Haar botten breken kon zij niet - ze had er immers geen. En zo werd zij, zwibbel de zwabbel tot het beste dier van de klas uitgeroepen …

Uit: ‘Bijna iedereen kon omvallen’, Querido, Amsterdam, 1993 (Toon Tellegen)

16 mei 2012

Toen ik enkele maanden geleden besloot om me kandidaat te stellen op de sp.a-lijst voor de Leuvense gemeenteraadsverkiezingen, wist ik niet wat me te wachten stond.
Eerst was er twijfel: waar was ik aan begonnen...
Nadien groeide de gedrevenheid! Deze nieuwe stap is een goede keuze geweest. Ik ontmoet heel veel  interessante, dynamische mensen, beleef verrassende dingen én leer heel veel bij. Bovendien is er een grote openheid voor mijn ideeën...
Tijd om daarover iets 'vast te leggen'...