Bussen!? Daarom!

Om het ene anderhalf uur voetbaltraining én het andere anderhalf uur handbaltraining van twee van de zonen te overbruggen én omdat ik natuurlijk echt wel graag in de gemeenteraad van Leuven wil zetelen, ging ik gisteren nog maar eens bussen.
Ik heb dat woord nog nooit zoveel gehoord en gebruikt als in de laatste maanden... Voor mij waren bussen bussen, maar nu blijkt het vooral een werkwoord te zijn.

Soms is het een vervelend werk-woord, maar gisteren gebeurde één en ander, wat de klus kleurde.

Eerst was er de Afrikaanse man die Passe Partouts aan het (jawel) bussen was en die blijkbaar dezelfde ronde had als ik. Nadat hij mij zo'n tien keer was tegengekomen, stapte hij plots met een brede lach op mij af. Bonjour, monsieur, tu cherches du travail comme moi? Neen, beste man, na 14 oktober even niet meer als het kan.

Even verderop een man die mij stond op te wachten aan zijn brievenbus. Geef maar hier, beste! Da's nogal werken zeker? Ja, beste mijnheer, het is werken en soms vraag je je af waarom... zeker als het regent en als er op de zoveelste brievenbus twee schreeuwende 'nee's' staan...

Later op de avond - tijdens de handbaltraining dus - stopte ik een andere Afrikaanse man, die aan een deur stond, plastic zakje in de hand, mijn kaart toe. Een vriendelijke glimlach was zijn eerste reactie, maar toen ik weer 20 meter verder was, hoorde ik plots mijn naam. De jongeman vroeg of ik hem alstublieft wou helpen, want ik ben toch van de sociale partij.

Congolees. Al negen jaar in België. Doet zijn best om werk te zoeken: interims, stages,... maar hij vindt geen woonst. Overal, meneer: niet voor buitenlanders, terwijl hij over zijn hand wrijft... zijn kleur. Nu stond hij al een hele tijd te wachten voor de deur van kennissen om te vragen of hij misschien bij hen kon slapen.

En dan word ik triestig én vooral boos! En dan weet ik waarom ik ga BUSSEN.

Impact(jes) van deelname aan de verkiezingen

Soms schrik ik van de impact van mijn beslissing om deel te nemen aan de gemeenteraadsverkiezingen.

Plots stellen mensen van wie ik het nooit verwacht had vragen over mijn engagement en over de politiek.   Tijdens een etentje met goede vrienden wordt het heel even spannend omdat één van hen duidelijk niet akkoord gaat met mijn 'rode(re) ideeën'. Sommige mensen vermijden dan weer ineens een gesprek. Als ik met Els en de jongens ga zingen voor het klimaat vinden enkelen dat ik campagne voer, terwijl ik gewoon een leuke tijd wou hebben met mijn gezin én overtuigd ben dat er iets moet gebeuren!
En als klap op de vuurpijl mailt er een volslagen onbekende naar mijn werkgever om te melden hoe 'erg' hij het vindt dat er affiches op mijn auto (met, inderdaad, belettering van die werkgever) hangen van een politieke partij. Dus... affiches er af.
En natuurlijk kan ik er dan in komen dat mensen andere ideeën hebben en dat werk en politiek gescheiden moeten gehouden worden, maar voor mij blijft het vreemd dat iemand die mij totaal niet kent en dus niet weet dat ik mij echt, vanuit een gedrevenheid én bezorgdheid wil engageren voor iets wat mij dierbaar is, de tijd neemt om hier een zaak van te maken...

Gelukkig waren (verleden tijd dus) er ook onbekenden die  al van ver zwaaiden en hun duim opstaken als ze de affiches zagen (ah ja) op onze auto. Of spreken echte Leuvenaars me aan: 'Allez, menne, doe da goed hé de veetiende!'

Allemaal wat verwarrend voor een oudere 'nieuweling'.

Deel 3

Wat wil hij zeggen? Wat wil hij doen? Wat kan hij zeggen, wat mag hij zeggen? Wat kan hij doen, wat mag hij doen?

De nuance hebben je duidelijk zelf aangegeven in de formulering van je vragen, die ik dan ook heb samen genomen.

Uit je herformulering van je vragen spreekt een minder positieve houding t.o.v. de ‘politiek’. Ik heb het gevoel dat je twijfelt of ik wel zal kunnen en mogen. Welnu, daar kan ik alleen maar heel eerlijk op antwoorden, beste X: ik weet het niet.

Maar dat vind ik niet erg… Ik had beter geschreven: ik weet het nog niet. Als ik het geluk (jawel!) heb verkozen te zijn, zal ik het snel te weten komen, zeker. Nu kies ik er bewust voor om te dromen, om idealistisch te geloven in de democratie, in de kracht van willen. Dat ik misschien geconfronteerd zal worden met willen en niet mogen, doet mij nu niet twijfelen, integendeel.

Geloof me maar, als ik na zes jaar, zal weten (dan wel) dat ik niets kan of mag met de stemmen die mij zijn toevertrouwd, zal ik daar zeker mijn conclusies uit trekken. Ook hier  vertrouw ik nogal op mezelf… ik zal mijzelf niet al te gauw verloochenen, al was het alleen maar omdat ik dit niet kan!

En wat wil ik dan? Wel, ik heb mij voorgenomen om eerst te focussen op de zaken waarover ik iets weet: onderwijs en cultuur.

Onderwijs, omdat ik daarover een visie heb, maar die ken je deels en anders wil ik het daar graag nog met jou over hebben.

Cultuur, omdat ik ervan overtuigd ben dat dit mensen ook kan samen brengen, dat mensen kunnen genieten van kunst maken en beleven. En omdat Leuven heel wat mogelijkheden biedt op dit vlak. Maar ook hier: liever in een gesprek…

Vraag en antwoord, deel 2

Waar staat mijn vriend Jan politiek voor? Wat zal hij met "mijn stem" zeggen? Wat zal hij met "mijn mandaat" doen?

Het is niet zo eenvoudig om hierop een volledig en genuanceerd antwoord te geven…

Het allerbelangrijkste, naar mijn (voorlopig) aanvoelen, is dat ik mij wil engageren in een ruimere gemeenschap. Ik heb het gevoel, of als dat te melig klinkt voor de politiek ;-), de overtuiging dat ik met mijn gedrevenheid mee kan helpen om ‘iets’ in Leuven te verwezenlijken waardoor mensen beter worden.

En dan vraag jij je af: welk ‘iets’ en waarom bij sp.a… Welnu, ik ben erg aangetrokken door het woord ‘samen’, dat steeds weer doorklinkt in teksten, speeches, programma’s enzovoort. Ik geloof er sterk in dat we moeten kiezen voor een opbouwend project, waarin de nadruk wordt gelegd op gemeenschapszin, sociaal contact, aandacht voor iedereen,… Ik ben er rotsvast van overtuigd dat er geen toekomst ligt in individualisme, negativiteit en pessimisme.

De inleiding bij ons programma:

In moeilijke tijden moeten we, meer dan ooit, samen kiezen voor een constructieve samenleving, voor een gemeenschap waaraan iedereen graag meewerkt en kan meewerken. Een gemeente die dat waarmaakt, steunt op volgende bouwstenen. De ene kan niet zonder de andere.

·         Basiscomfort is de eerste voorwaarde voor een menselijke gemeenschap, die niemand achterlaat. We hebben het dan over betaalbare woningen, niet in getto’s maar in leefbare, nette en veilige straten. Over een leven zonder financiële zorgen. Over een duurzame en groene leefomgeving, waarin onze kleinkinderen ook nog gezond kunnen opgroeien.

·         Zo’n gemeenschap staat of valt met sociaal contact. Met elkaar praten is misschien wel de belangrijkste bouwsteen van echt samenleven. Sociaal contact bevordert het vertrouwen. Daarom zijn er het best overal plekken waar we elkaar kunnen ontmoeten en onze gemeenschap mee uitbouwen.

·         Zo’n gemeenschap bekommert zich om iedereen. Als we willen dat iedereen bijdraagt, mogen we ook niemand laten vallen. Mensen die kunnen bijdragen doen dit vaak uit zichzelf, anderen hebben een duwtje in de rug nodig. Mensen die het even niet zien zitten, motiveren we om toch opnieuw aan de slag te gaan, met opleiding en begeleiding. Onze zieken en ouderen vangen we op, voor onze kinderen zorgen we goed.

·         Zo’n gemeenschap respecteert iedereen en gebruikt ieders talenten. Iedereen is goed in andere dingen. Als we al die talenten ontdekken en voeden, onze creativiteit ontplooien en iedereen laten proeven van wat ze in hun mars hebben, kunnen we verder uitgroeien tot een bloeiende gemeente, een gemeenschap van verandering en vooruitgang, om trots op te zijn.

Voor ons is het pas goed genoeg als iedereen meedoet. Als gemeente hebben we niet alles in handen, maar we hoeven daarom niet te berusten! Samen kunnen we de goede dingen uit het verleden meenemen en iedereen de kans geven om bij te dragen aan de toekomst. Daarom is dit programma een uitnodiging: blijf niet bij de pakken zitten. Doe mee.

Een goede vriend stelde - n.a.v. mijn kandidatuur op de sp.a-lijst - enkele vragen... Vandaag zijn eerste vraag en mijn antwoord.

Als ik "mijn stem" weggeef ben ik een legislatuur lang "mond-dood"want jij zal dan met "mijn stem" spreken!

Aha! Ik begrijp niet goed wat je hiermee bedoelt, beste vriend X. Ik vraag mij namelijk af of jij dan tevoren altijd het gevoel hebt gehad ‘monddood’ te zijn geweest. Je bracht toch elke keer je stem uit en vertrouwde er dus wellicht op dat die andere jouw stem zou vertolken. Net nu je mij jouw vriend noemt, had ik verwacht dat je deze keer het gevoel zou hebben niet monddood te zijn en wel om de eenvoudige reden dat je mij hopelijk vertrouwt en dat ik echt wel bereid ben te luisteren naar stemmen die natuurlijk een oor verdienen.

Bovendien wil ik de stemmen vertolken. Weliswaar met beperkingen… Ah, je schrikt… Wel, ik denk dat ik eerst zal moeten luisteren en leren, want ik heb niet de pretentie om te beweren dat ik een ervaren ‘politicus’ (oei) ben. Neen. Maar omdat ik dit zo goed besef én omdat ik op mijn manier wil trachten om zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven als (als, dus!) ik een mandaat zou krijgen, betekent dit meteen ook  dat ik tijd wil krijgen en ook zal nemen.

Als ik het spel dan beter begrijp en doorheb, zal ik – hopelijk ga jij daar ook van uit – mijn uiterste best doen, gedreven (!) en dynamisch, om die stemmen te vertolken. Met ook hier een beperking: ik wil wat die stemmen zeggen kunnen begrijpen en plaatsen.

Na een zondag... enkele maanden geleden

Afgelopen zondag ging ik naar 'In naam van de liefde' door Cie Tartaren, een sociaal-artistiek  theatergezelschap uit Leuven. Op hun site lees ik dat ze van hun publiek een louter artistiek oordeel durven vragen...
En inderdaad, na één minuut vergeet ik dat het hier ook over een 'project' gaat.
Een vrouw op een plint staat alleen in de spots. Ze ademt nog een keer diep en begint een lied te zingen. Over de vrouwen en ook wel over de mannen. Af en toe twijfelt ze. Dan kijkt ze wat angstig voor zich uit, maar dan ademt ze kort weer in en ze zingt verder. En zo gaat het een paar keer. Ik betrap mezelf erop dat ik geen medelijden heb, wat me wel eens overkomt als ik naar een theatervoorstelling ga. Neen, ik kijk uit naar haar momentjes van twijfel. Ik verbaas me over haar authenticiteit. Ze wil niet verbergen dat ze het even niet meer weet. Ze weet het gewoon even niet meer.
En dan val ik van het ene moment van verbazing in het andere moment van verwondering. Over Antony, een reus van een man, die mij steeds weer omver blaast als hij naar voren komt, met zijn armen hoog in de lucht. Ik kijk naar zijn handen en naar zijn ogen.
Of over de vriend van Antony, een speler die met zijn stem en zijn lijf echt letterlijk gestalte geeft aan zijn vriendschap en zijn liefde. Of Cleopatra en Antony die elkaar strelen, omhelzen,... En over alle anderen!
Na een lang applaus begon een vrouw in het publiek te wenen. Gelukkig kon ik haar nog zien en zeggen dat ik het herkende.

Talenten en onderwijs

Vanmorgen botste ik op een tekst die ik al eerder gehoord had... Toen ik deze tekst dan op FB zette, kreeg ik meteen heel wat positieve reacties, vooral van FB-onderwijs-vrienden.

Misschien is het tijd om een werkgroep te starten om deze visie nog meer in de verf te zetten en om ervoor te zorgen dat alle onderwijsmensen de waarde ervan inzien én in de praktijk brengen!
Dat zou een opluchting zijn voor heel wat kinderen... niet in het minst voor eentje hier thuis, die zeker 'beestig getalenteerd' is, maar niet zo voor enkele schoolse vakken...

De dierenschool

Op een dag kwamen de dieren uit het bos bijeen en zeiden: “We moeten een school

stichten. Een school voor dieren om echt en volledig DIER te kunnen worden.” En ze

vroegen een klein groepje uit hun midden om een leerplan te maken voor de school.

De commissie ging meteen aan het werk. Het konijn stond er op dat ‘hardlopen’ in het programma werd opgenomen. De torenvalk vond ‘kunstvliegen’ het belangrijkste. De karper maakte duidelijk dat ‘geruisloos zwemmen’ erbij moest en de eekhoorn maakte zich sterk voor het onderdeel ‘klimmen tegen kaarsrechte stammen van torenhoge bomen’. En zo geschiedde. De school werd opengesteld. De schoolleiding zei dat de dieren zich in alle vakken moesten bekwamen. Om echt DIER te kunnen zijn.

Toen ging er iets verschrikkelijks fout. Het konijntje was wereldkampioen hardlopen. Geen dier kon zo snel wegsprinten en haken slaan als hij. De schoolleiding vond dat het voor het konijntje belangrijk was, voor lichaam en geest, dat hij zich ook bekwaamde in het vliegen. Men zette het konijntje op een hoge tak en zei: “Toon ons je vliegkunsten.” Het arme dier sprong, tuimelde naar beneden, brak een achterpoot en kreeg tijdens het vallen

een gat in z’n hoofd. Zo kwam het dat hij voor het hardlopen toch niet meer dan een 6 kreeg in plaats van een 10. Maar voor vliegen kreeg hij een 3 in plaats van een 1. Want hij had het toch maar geprobeerd. De schoolleiding was zeer tevreden.

Met open mond zagen de dieren hoe de torenvalk - tijdens de opwarming - zijn acrobatische kunsten in de lucht vertoonde. Toch merkte de schoolleiding, dat het voor een valk van

grote waarde was als hij, net als het konijn, holen kon graven in de grond. De valk deed nu zijn uiterste best, brak jammer genoeg zijn snavel en kneusde zijn vleugels. Waardoor hij nauwelijks nog kon vliegen en in plaats van een 10 met een 5 eindigde. Maar op holen graven haalde hij een 4 in plaats van een 1.

En evenzo verging het alle andere dieren. En wie haalde ten slotte de beste cijfers? Dat was de hersenloze kwal, die zwibbelend en zwabbelend alle proeven redelijk wist te doorstaan. Haar botten breken kon zij niet - ze had er immers geen. En zo werd zij, zwibbel de zwabbel tot het beste dier van de klas uitgeroepen …

Uit: ‘Bijna iedereen kon omvallen’, Querido, Amsterdam, 1993 (Toon Tellegen)